To nie my  porzuciliśmy zasady wolnego rynku

Właśnie przegłosowaliśmy 500 mln funtów na wsparcie dla firmy samochodowej we Francji. Możnaby powiedzieć, że jest to drobna usterka, małe drgnięcie czy guzek na wspólnym rynku – choć jest dosyć duży, przy 500 mln funtów – ale wspólny rynek zawsze miał te dysproporcje, te narodowe osobliwości.

I zawsze działało to na zasadzie, że niektóre państwa mają istotne narodowe interesy. Nie da się łatwo zreformować wspólnej polityki rybołówstwa bez hiszpańskiego weta ani wspólnej polityki rolnej bez francuskiego weta. Niemcy mają partykularne interesy w przemyśle ciężkim i oczywiście nasz kraj ma interes w sektorze usług finansowych.

Ale różnica polega na tym, że w naszym interesie jest zachowanie wspólnego rynku, a nie w jakimś protekcjonistycznym zwolnieniu. Zadziwijące było słyszeć we wczorajszej debacie, że to my niby odwracamy się od wspólnego rynku, podczas gdy jedyne o co prosiliśmy, to gwarancja, że wspólny rynek będzie miał jednakowe zastosowanie do usług finansowych a nie bedzie stosowany asymetryczne, na niekorzyść głównego sektora usług finansowych w Europie.

To nie my porzucilismy zasady wolnego rynku, zapisane w traktatach rzymskich, lecz państwa członkowskie, które dążą do tej nowej unii. To czyni nasze wyjście, obawiam się, mniej lub bardziej nieuniknione.

► Parlament Europejski, Strasburg – 15 grudnia 2011 r.
► Wyjaśnienia dot. sposobu głosowania
► Mówca: Daniel Hannan, CEP, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, Wielka Brytania

Z Nigelem Farage’m, przewodniczącym frakcji Europa Wolności i Demokracji w PE oraz Hermannem Kellym, rzecznikiem prasowym frakcji EFD w Parlamencie Europejskim rozmawia Dawid Nahajowski

Jak panowie oceniają polską prezydencję? Czy cokolwiek zmieniło się w Unii Europejskiej dzięki polskiej prezydencji?

Nigel Farage: Nie – prezydencje krajów członkowskich po prostu realizują kolejny etap programu prac Komisji Europejskiej (jakikolwiek by on nie był). One po prostu stwarzają pozory narodowego udziału w typowo zwodniczym stylu unijnych procedur.

Hermann Kelly: Nie, bardzo niewiele się zmieniło. Polska prezydencja miała fasadę narodowego uczestnictwa, ale w rzeczywistości realizowała program prac Komisji Europejskiej. W Parlamencie Europejskim odbyło się bardzo wiele polskich wystaw, ale polska prezydencja nie miała zbyt wiele wpływu na ukierunkowanie polityczne UE.

Jakie panów zdaniem błędy popełnili polscy politycy podczas sprawowania prezydencji przez nasz kraj?

Nigel Farage: Taki sam błąd, jaki popełniają odkąd dali się wciągnąć do UE. Oczywiście, macie wiele korzyści – finansowanie tego, finansowanie tamtego z UE, ale ile wydajecie na dobra importowane z Niemiec? Powiem wam, o wiele więcej! Dotacje unijne są dla porównania groszowe. Niedługo będziecie zadłużeni w niemieckich bankach jak Grecja.

Hermann Kelly: Największy błąd polegał na tym, że Polska weszła do UE. Jeżeli nadal w niej pozostanie to, pan Tusk i jego partia są niemal niewolnikami, niewolnikami Unii Europejskiej z własnej woli. Byłem zdumiony słowami polskiego ministra spraw zagranicznych, który błagał o więcej niemieckiej dominacji w UE. To zadziwiające, że takie słowa padły z ust polskiego ministra.

Co doradziłby pan polskiemu premierowi w obecnej sytuacji politycznej i ekonomicznej w UE?

Hermann Kelly: Z przyjemnością zauważam, że gospodarka polska to jedna z niewielu gospodarek w Unii Europejskiej, której stan w obecnej sytuacji jest dobry, że ma swoją własną walutę – złotego. Polacy skorzystali na posiadaniu własnej waluty, nie są w strefie euro. Lepiej trzymać się własnej waluty.

Co panowie myślą o ostatnim szczycie Rady Europejskiej w Brukseli?

Nigel Farage: To mogła być specjalna gra (słyszałem o pracach Komisji Europejskiej nad projektem traktatu, który Cameron zawetował), ale nie był to zwykły rodzaj takiej gry.

To był desperacki hazard – być może jeden z ostatnich, jakiego UE się podejmie – ponieważ otwiera to drzwi największemu płatnikowi netto do ucieczki z unii celnej. Nic podobnego nie miało miejsca wcześniej.

Hermann Kelly: To był już dziewiąty szczyt w celu ratowania euro. Spotkanie szefów rządów i głów państw Unii spowodowało poważne pęknięcie na linii kraje członkowskie UE – Wielka Brytania i naprawdę to nie wróży dobrze przyszłości Unii Europejskiej, jako jednego podmiotu.

Dziękuję za rozmowę.

Źródło: Radio Maryja

Wspólna polityka rybołówstwa jest przekształcana z europejskiej, w tragedię globalną; po opróżnieniu, wyczerpaniu i wysterylizowaniu naszych mórz, obecnie eksportujemy te same praktyki do bardziej wrażliwych i biedniejszych krajów, i mamy tę samą podstawową wadę, którą jest brak praw własności, co motywowałoby do ochrony zasobów.

Są na świecie udane systemy ochrony łowisk: w Nowej Zelandii, Norwegii, Islandii, na Falklandach, ale każdy z nich opiera się na daniu kapitanom poczucia własności, tak że traktują łowiska jako zasoby odnawialne. Cierpimy tragicznie z powodu wspólnej własności, która sprawia, że ​​niemożliwe jest przekonać rybaków, by uwiązali swe łodzie wiedząc, że statki innych narodów są w ogóle w tym samym morzu. Z pewnością, po stworzeniu tej katastrofy ekologicznej w naszych wodach, powinniśmy teraz wycofać się, zanim sprowadzimy ją na innych.

► Parlament Europejski, Strasburg – 14 grudnia 2011 r.
► Wyjaśnienia dot. sposobu głosowania
► Mówca: Daniel Hannan, CEP, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, Wielka Brytania

FU – inicjały, które zgrabnie podsumowują nastawienie przywódców strefy euro do swych własnych narodów.

Panie przewodniczący, już podczas pierwszej lekcji kursu ratownictwa dowiadujesz się, że tonący będzie starał się wciągnąć pod wodę swego ratownika. Czułem się własnie tak dziś rano, gdy byłem odbiorcą tej minuty nienawiści, bo Zjednoczone Królestwo zachowało funta, straszono mnie grozami tego świata. Oczywiście bardzo przypominało to, co mówiono nam wtedy, kiedy zrezygnowaliśmy z euro. Swoją drogą, jak wam z tym idzie, panowie?

Było przytłaczające poparcie dla premiera w związku z nieprzyjęciem tej nowej unii fiskalnej. I jak mówi Pan Lambsdorff, teraz będą faktycznie dwie równoległe struktury traktatu. Będzie UE i będzie Unii Fiskalna, FU – inicjały, które swoją drogą, zgrabnie podsumowują nastawienie przywódców strefy euro do swych własnych narodów. Jesteś Irlandczykiem i masz dość płacenia pieniędzy europejskim bankom i obligatariuszom – FU! Jesteś Grekiem i myślisz, że dewaluacja może być lepsza od tego ciągłego kryzysu – FU! Jesteś przedsiębiorcą i nie chcesz upaść, by zachować euro przed rozpadem – FU!

Pan Verhofstadt, z tym olimpijskim autorytetem, zrodzonym z długich bankietów i długich Euro-szczytów, powiedział, że jedyną z możliwych przyczyną by odejść, jest jeśli inni pójdą za wami. Nie, panie Verhofstadt, istnieje lepszy powód by odejść: aby zachować swą demokrację, aby zabezpieczyć swoją niepodległość, by utrzymać swobody odziedziczone od rodziców i przekazać je nienaruszone swoim dzieciom.

► Parlament Europejski, Strasburg – 30 listopada 2011 r.
► Debata: Konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej (8-9 grudnia 2011)
► Mówca: Daniel Hannan, CEP, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, Wielka Brytania

Zapłacicie od cholery pieniędzy, a wasi podatnicy bardzo wam za to podziękują.

Nikt nie jest uprawniony, by mówić w imieniu dwudziestu sześciu krajów członkowskich. To nieprawda. Europa jest teraz bardziej podzielona niż przedtem. Mamy 17 krajów strefy euro, a nawet one są podzielone na tych, którzy zapłacą i tych, którym zapłacą. Mamy 9 krajów spoza strefy euro, które mogą się przyłączyć lub nie, a niektóre z nich mogą być bardzo niechętne. I jest też kwestia UK, z którego niektórzy z was postanowili zrobić kozła ofiarnego.

► Debata: Konkluzje z posiedzenia Rady Europejskiej (8-9 grudnia 2011)
► Parlament Europejski, Strasburg – 30 listopada 2011 r.
► Mówca: Jan Zahradil, przewodniczący grupy Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, Czechy
► Pytanie niebieskiej karty – Jörg Leichtfried, Grupa Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów

Jan Zahradil (ECR):

Myślę, że nie możemy nazwać tego sukcesem. Widzieliśmy kolejny środek doraźny, mający na celu przywrócenie stabilności budżetowej, zdecydowanie krok we właściwym kierunku, ale niewystarczający. Nie widzieliśmy żadnej propozycji, jak przywrócić wzrost gospodarczy w Europie. I ujrzeliśmy Europę bardziej podzieloną, niż kiedykolwiek przedtem, w sposób bezprecedensowy.

Niektórzy z was ciągle mówią o dwudziestu sześciu. Ale nie uważam, by ktokolwiek z was był uprawniony, by wypowiadać się w imieniu dwudziestu sześciu, więc proszę przestać, to nieprawda! Nikt z was nie jest uprawniony, by mówić w imieniu dwudziestu sześciu krajów członkowskich. Mamy siedemnaście krajów strefy euro, a nawet one są podzielone na dwie części: tych, którzy zapłacą i tych, którym zapłacą. Współczuję Niemcom, Holandii, Austrii i Finlandii – chłopaki, zapłacicie od cholery pieniędzy, a wasi podatnicy prawdopodobnie bardzo wam za to podziękują. No i mamy oczywiśice dziewięć krajów spoza strefy euro, które mogą lub nie przyłączyć się do programu, to jest nadal wątpliwe, a niektóre z nich mogą być bardzo niechętne.

I jest oczywiście także kwestia UK, z którego niektórzy z was postanowili zrobić kozła ofiarnego całego tego bałaganu i muszę stanąć w obronie tego kraju. Ponieważ to, co zrobił Pan Cameron, było tylko obroną narodowego interesu tego kraju, w ten sam sposób, jak uczynili to Pan Sarkozy i Pani Merkel, bo oni udawali, że mówią w imieniu Europy, ale mówili jedynie w imieniu własnym. Więc nie macie powodu, by krytykować UK ani jego rząd.

Sądzę, że bardzo jasne jest gdzie jesteśmy obecnie. Jesteśmy w sytuacji Europy wielu prędkości, taka jest rzeczywistość – gdy czasy są ciężkie, gdy czasy są trudne, metoda wspólnotowa wyparowuje i przechodzimy do rządowej. A gdy przechodzimy do rządowej, Komisja i Parlament są całkowicie marginalizowane. A skoro przechodzimy do metody rządowej, pozostaje otwarte pytanie co do prawomocności tego międzyrządowego traktatu czy umowy, czy jakkolwiek to nazwiecie, jak też jego kompatybilności z prawem unijnym. Ale prawda jest taka, że jesteśmy w sytuacji Europy wielu prędkości, a to, gdzie jesteśmy obecnie, jest rezultatem zwodniczej polityki „coraz bliższej unii” oraz wysiłków typu „jeden rozmiar pasuje wszystkim”.

Gospodarczo zapłacimy za to bardzo drogo, zapłacimy bardzo drogo za to błędne, ideologicznie motywowane dążenie, by utrzymać strefę euro za wszelką cenę, i mogę jedynie powtórzyć, że nie jest to polityka UE na miarę XXI wieku. Może się wam to podobac lub nie, ale jeśli tego nie rozumiecie, to może przebrniecie przez ten kryzys, ale inne przyjdą nieuchronnie, a ich skutki mogą być szkodliwe.

Pytanie niebieskiej karty – Jörg Leichtfried  (S&D):

Panie Kolego, bronił Pan ze zdumiewającym zapałem Pana Camerona, utożsamiając ze sobą interesy podatników i płatników podatków. Jedynymi, w których imieniu występuje Pan Cameron są multimilionerzy, spekulanci i rekiny finansowe. W niczyim innym, Panie Kolego! Chciałbym więc Pana zapytać: jeśli Pan Cameron nadal będzie podążał tą drogą, to nadal będzie Pan z tego zadowolony? Bo wtedy prawdopodobnie Wielka Brytania stanie się drugimi Kajmanami: wiele kont bankowych, wielu milionerów, ale żadnych miejsc pracy. I tylko pogoda jest kiepska.

Jan Zahradil (ECR):

Panie Leichtfried, bardzo się obawiam, że zdaje się, że jako członek grupy socjalistów zdaje się pan trochę nie rozumieć roli sektora finansowego w gospodarce europejskiej. To nie jest tylko kwestia City, to jest kwestia pomyślności całej Unii Europejskiej, bo mogę Pana zapewnić, że nasze gospodarki są wzajemnie powiązane, i jesli jedna gospodarka szwankuje, pozostałe również będą szwankować.

Myślę, że w końcu będzie referendum

Nigel Farage dla BBC: Szczerze mówiąc nie uważam, by bycie członkiem unii politycznej, która obecnie pobiera od nas składkę członkowską w wysokości 50 milionów funtów dziennie, stanowi ​​75% naszych praw, niszczy nasz sektor usług finansowych, a nawet niszczy sposób, w jaki prowadzimy naszą służbę zdrowia - było jeszcze w interesie W. Brytanii.

Prezenterka BBC: A teraz więcej na nasz główny temat popołudnia. Naciski na premiera, z szeregów Partii Konserwatywnej, by przyjął postawę buldoga podczas szczytu UE w tym tugodniu. Łączy się ze mną pan Nigel Farage, CEP, lider Partii Niepodległości UK, który jest w naszym brukselskim studio.

Przede wszystkim dzień dobry Panu. Premier powiedział, że będzie bronił City of London, i że zablokuje każdy traktat, który nie będzie chronił brytyjskich interesów. To właściwy sposób postępowania, zgodzi się Pan?

Nigel Farage: Jego polityka wobec Europy wciąż się zmienia. Jak pamiętamy, zaczęła się od żelaznej gwarancji w sprawie referendum, co zostało porzucone. Następnie przeszła do repatriacji uprawnień, co jest porzucane obecnie. A teraz mówi się nam, że będzie bronił City of London. To ten sam premier, który poinstruował w październiku swoich własnych członków PE, by przenieśli całkowitą kontrolę nad City do instytucji w Brukseli, więc tak naprawdę nie wierzą w ani jedno jego słowo.

Prezenterka BBC:Mówi Pan, że jego polityka wobec Europy wciąż się zmienia. Ale sytuacja globalna, globalna gospodarka bardzo się zmieniła, więc czymś normalnym byłoby na to zareagować, a w związku z obecną sytuacją powiedział, że musimy wydobyć euro z zapaści, to musi być pierwszym priorytetem na tym etapie gry, prawda?

Nigel Farage: Cóż, to zupełnie normalne, że polityki się zmieniają wraz z wydarzeniami, ale to co on zrobił, to celowo starał się upewnić, że Brytyjczycy nie będą mieli głosu i nie będą mieli referendum w tej sprawie. A co się tyczy kryzysu strefy euro, to powinien powiedzieć tym 17 krajom strefy euro: słuchajcie panowie, idziecie złą drogą, to i tak jest skazane na niepowodzenie i rozpad, czy nie lepiej byłoby pozwolić krajom takim jak Grecja i Portugalia pozwolić na powrót do ich własnych walut?

Prezenterka BBC: Jeśli chodzi o referendum, ustalono to ustawowo, jasne jest jak wygląda obecnie sytuacja, że jeśli dalsze uprawnienia mają być przekazane Europie, to musi być referendum. Jesli nie, z pewnością nie trzeba tego przedkładać Brytyjczykom. Premier mówi dzisiaj, że trzeba rozwiązać problem euro, bo nie zrobienie tego byłoby katastrofalne dla UK.

Nigel Farage: To zwykłe mydlenie ludziom oczu, czyż nie? Przekazujemy uprawnienia Brukseli każdego tygodnia. Z każdą zatwierdzoną unijną dyrektywą lub przepisem, trochę więcej władzy przenosi się z Westminsteru do Brukseli. Więc mówiąc szczerze ja po prostu – powtarzam – nie wierzę mu, gdy to mówi. Jeśli będzie nowy traktat, i on sie pod nim podpisze, to jasne jest, że będzie on miał dla nas konsekwencje, i że powinno być referendum. Jeśli nie będzie referendum, to skutkiem będzie nie tylko rozpad w Partii Konserwatywnej, ale coraz większa liczba wyborców przejdzie do UKIP, a testem lakmusowym tego będą wybory uzupełniające w przyszły czwartek w Feltham i Heston.

Prezenterka BBC: [Premier] powiedział, że zablokuje każdy traktat, który nie będzie chronił brytyjskich interesów. Wierzy Pan w to?

Nigel Farage: Nie, nie wierzę w nic, co mówi. Szczerze mówiąc nie uważam, że bycie członkiem unii politycznej, która obecnie pobiera od nas składkę członkowską w wysokości 50 milionów funtów dziennie, stanowi ​​75% naszych praw, niszczy nasz sektor usług finansowych, a nawet niszczy sposób, w jaki prowadzimy naszą służbę zdrowia, nie wierzę, by bycie członkiem tej unii było jeszcze w interesie W. Brytanii. Ale nie ważne, co ja myślę. Naprawdę ważne jest to, że zdecydowanej większości ludzi w naszym kraju wszystkie trzy partie obiecały referendum. A teraz nadszedł czas, by Pan Cameron oświadczył, że UE zmieni się zasadniczo – wybór należy do was.

Prezenterka BBC: Członkowie jego partii, wyżsi rangą konserwatyści: burmistrz Londynu Boris Johnson, czy minister ds. Irlandii Północnej powiedział, że jego zdaniem referendum jest już nieuniknione. Czy podziela Pan tę pewność?

Nigel Farage: Myślę, że w końcu będzie referendum w sprawie naszych stosunków z UE. Pytanie brzmi tylko ile zniszczenia ta kwestia spowoduje temu premierowi, zanim ulegnie. W tej chwili wygląda na bardzo słabego przywódcę, wygląda jak ktoś, kto ustępuje żądaniom Merkel, Sarkozego, pana Van Rompuy i pozostałych. Jego własna partia ulega podziałowi. Wyborcy, jeśli spojrzeć na badania opinii, jego wyborcy przychodzą coraz liczniej do UKIP. Jesli pozwoli, by toczyło się to zbyt długo bez referendum, to rozbije i zniszczy swój rząd.

Prezenterka BBC: On jest w nieco trudnym położeniu, przyzna Pan, to znaczy biorąc pod uwagę, co Angela Merkel i Nicolas Sarkozy mówią od kilku dni, że jeśli nie uda im się skłonić 27 państw członkowskich do porozumienia w sprawie pakietu to pójdą własną drogą z 17 członkami strefy euro. To mogłoby być bardzo kłopotliwe, prawda?

Nigel Farage: Co powinien powiedzieć 17 członkom strefy euro, to że jesli chcecie popełnić demokratyczne samobójstwo – bo do tego sprowadzają się propozycje Van Rompuya – jeśli chcecie to zrobić, to nie doradzałbym tego, ale nie mogę was od tego powstrzymać. Miło by było zobaczyć, jak okazuje trochę przywództwa. Różne straszne rzeczy dzieją się w strefie euro. Widzieliśmy, jak demokratycznie wybrane rządy usunięto W Grecji i we Włoszech, a jedyne co słyszymy ze strony naszego premiera i naszego kanclerza, to okrzyki zachęty, gdy demokracja zostaje zmieciona, a biurokraci, którzy wymyślili tę nieudaną politykę euro, przejmują władzę. Chciałbym zobaczyć go, jak to mówi.

Prezenterka BBC: Ale jeśli każde państwo członkowskie zrobiłoby jak Pan mówi i miało referendum, to byłby totalny chaos, nieprawdaż?

Nigel Farage: Cóż, jeśli uważa Pani, że demokracja to chaos, to przykro mi, ale to niefortunne. Ale nikt, nikt naprawdę nie wyraził zgody, w całej UE, by przekształciło się to w technokratyczne, biurokratyczne państwo, gdzie faktycznie wybory powszechne w 17 krajach strefy euro staną się bez znaczenia, jeśli ten perfidny pakiet środków, wprowadzonych przez pana Van Rompuy, zostanie przyjęty na tym szczycie. To są naprawdę wielkie sprawy. Nie tylko krótkookresowe problemy w strefie euro, lecz w istocie przyszłość demokracji w Europie. A pana Camerona zdaje się to po prostu nie obchodzić.

Prezenterka BBC: Ok, Nigel Farage, dziękuję bardzo, jak zawsze, za poświęcony czas.

Źródło: UKIP media

 Prawdziwa  Rada Europejska to Pan Sarkozy i Pani Merkel, i zdaje się mieć sesję permanentnie.

Treść wystąpienia:

Ten punkt porządku obrad nazywa się „Przygotowania do posiedzenia Rady Europejskiej”, ale powiem państwu, że czasami nie wiem, o której Radzie Europejskiej mowa. Bo w tej chwili mam wrażenie, że mamy co najmniej dwie rady. Jedna rada jest tą formalną, która jest reprezentowana przez 27 państw i zbiera się tylko okazjonalnie, ale zgodnie z przyjętym harmonogramem; ta druga ma tylko dwóch członków, są to Pan Sarkozy i Pani Merkel, i zdaje się mieć sesję permanentnie. To jest ta, która naprawdę decyduje.

To, nawiasem mówiąc, jest dobrym przykładem i dowodem, że gdy nastają trudne czasy, cała ta tzw. metoda wspólnotowa staje się jedynie wielką iluzją, a to potężni są tymi, którzy decydują. Proszę mnie źle nie zrozumieć, to nie jest sarkazm. Mam pewne zrozumienie dla pani Merkel, bo – jest wiele cytatów w wielu językach, a użyję angielskiego – „Kto płaci kobziarzowi, ten zamawia melodię”.  I Niemcy płacą. Pan Schulz ma rację, Niemcy płacą. Ale chcą także czegoś w zamian. Tym czymś jest całkowita kontrola nad polityką fiskalną wszystkich członków strefy euro. Więc jeśli wy wszyscy w strefie euro chcecie utrzymać wspólną walutę, to musicie być na to przygotowani, na rezygnację z suwerenności fiskalnej.

Może będziecie mogli nawet oszczędzić trochę publicznych pieniędzy, przez rozwiązanie waszych krajowych ministerstw finansów, bo nie będą wam już potrzebne. Wasze budżety krajowe będą sporządzane gdzie indziej. Ale to już wasza sprawa, w strefie euro. Mogę wam tylko życzyć powodzenia.

Jednak nie mogę się zgodzić z jednym. Nie mogę się zgodzić, by ten protektorat fiskalny był rozciągnięty na wszystkie 27 państw członkowskich, jak to niedawno proponował Pan Schäuble. To jest coś nie do zaakceptowania, ponieważ od tej chwili jedno jest jasne: dziś są dwie Unie Europejskie w jednej. Mamy niewątpliwie dwupoziomową Europę: strefę euro i strefę bez euro.

To nie jest dezintegracja. To nie oznacza końca Unii Europejskiej. To jest po prostu rzeczywistość, która powinna być nie tylko uznana, ale powinna być też odzwierciedlona w naszych działaniach. Dlatego też obie części Unii Europejskiej muszą pozostać równe. Członkowie strefy euro nie mogą być lepsi od członków spoza strefy euro i strefa euro nie może automatycznie ciągnąć tych drugich ze sobą.

Po drugie, wszelkie dalsze ustalenia muszą uwzględniać tę rzeczywistość. I nie ważne czy jest to zmiana traktatu, czy inne sposoby i środki, takie jak ulepszony pakt stabilności, itp. Jeśli państwa strefy euro chcą pójść w jednym kierunku, to muszą pozwolić innym pójście w swoim kierunku. To nie jest już droga jednokierunkowa. To jest rzeczywistość. Już nie idziemy w tym samym tempie i w tym samym kierunku. I wybaczcie, używanie tego kryzysu tylko jako platformy do dalszego wdrażania projektu unii politycznej i dalszej centralizacji władzy jest krótkowzroczne, jest niesłuszne i w końcu doprowadzi do rozdarcia UE.

Tak samo niesłuszne jest oskarżać innych, że chcą zniszczyć euro. Nikt tu nie chce zniszczyć euro, na pewno nie moja grupa, bo nasze kraje są w dużym stopniu zależne od stabilności strefy euro. Więc rzeczą, której jesteśmy przeciwni nie jest samo istnienie euro; przeciwstawiamy się złym środkom, które nie uratują euro. UE albo będzie elastyczna lub różnych prędkości, czy jak to chcecie nazwać, albo bardzo szybko, niestety, nie będzie żadnej UE – z euro czy bez.

► Parlament Europejski, Bruksela – 30 listopada 2011 r.
► Debata: Przygotowania do szczytu Rady Europejskiej (8-9 grudnia 2011 r.)
► Mówca: Jan Zahradil, CEP, Europejscy Konserwatyści i Reformatorzy, Czechy

UE przekupuje klasę polityczną w Chorwacji

Tekst wystąpienia:

Odwiedziłem niedawno Chorwację; chciałem zobaczyć czy odbywa się tam prawidziwa debata krajowa, czy jest tam uczciwa kampania. Czego się dowiedziałem? Otóż dowiedziałem się, że UE robi wszystko co może, by przekupić klasę polityczną w Chorwacji. I robi to naprawdę całkiem nieźle. Do tej pory UE dała Chorwacji 320 mln euro, w tzw. pomocy przedakcesyjnej; UE wydała właśnie milion euro na jawnie propagandową kampanię reklamową mówiącą Chorwacji, że UE jest ich jedyną nadzieją.

Sprytnie, daliście nawet posady, wysoko płatne posady Chorwatom w Parlamencie Europejskim i Komisji Eeuropejskiej tylko po to, by pokazać im, jak dobrze im się będzie powodzić – będzie się powodzić klasie rządzącej – jeśli się przyłączą. I macie flagi UE wiszące na oficjalnych budynkach na terenie całego kraju, aby sprawić wrażenie, że rzecz jest już dokonana. Macie tam chętnych pomocników, bo dawni komuniści wciąż tam są, w Chorwacji. Nadal dzierżą wszystkie pozycje władzy i wszyscy staną się osobiście niezmiernie bogaci, jeśli Chorwacja przystąpi do Unii Europejskiej.

Ma to swoją jeszcze bardziej złowieszczą stronę, bo nie ma tam wolnej prasy, w Chorwacji, nie odbywa się tam w ogóle żadna krajowa debata. W istocie zaoferowano nagrodę 10 000 kn, jeśli ktoś znajdzie artykuł w dowolnej chorwackiej gazecie sugerujący, że przyłączenie się nie jest rzeczą słuszną.

Cała ta kampania jest wypaczona, skorumpowana i zniekształcona. Widzieliśmy to już wcześniej ze strony Unii Europejskiej, ale moim zdaniem dzieje się to na taką skalę w Chorwacji, że jest gorzej niż to, co widziałem dotychczas. Ten kraj przez prawie tysiąc lat dążył do niepodległości; i przez 20 lat mieli niepodległość. Wydostali się z nieudanego eksperymentu politycznego, jakim była Jugosławia, a jeśli zagłosują za przystąpieniem do Unii Europejskiej, to zagłosują za przyłączeniem do nowej Jugosławi, upadającego eksperymentu polityczngo, który się zawali. Mam nadzieję, że odbywa się tam, w ostatnim miesiącu lub dwóch, debata w Chorwacji. Niestety, wątpię w to.

► Debata: Traktat dotyczący przystąpienia Republiki Chorwacji – Wniosek Chorwacji o członkostwo w Unii Europejskiej
► Parlament Europejski, Bruksela – 30 listopada 2011 r.
► Mówca: Nigel Farage, UKIP, współprzewodniczący grupy EFD.

Włosi nie powinni brać tego bez mydła.

W dniu 16 listopada, Nigel Farage w przemówieniu do Parlamentu Europejskiego oskarżył europejskich biurokratów o zastąpienie rządu Grecji i rządu Berlusconiego marionetkowymi rządami eurokratów. Zakończył swoje wystąpienie pytaniem kto, w imię Boga, dał im do tego prawo.

CLAUDIO MESSORA: Panie Nigel! Dwa rządy dwóch państw demokratycznych rozwiązano w odstępie jednego dnia i zostały zastąpione przez dwa rządy technokratów, kierowane przez ludzi pochodzących z międzynarodowych biur wielkiej finansjery i Komisji Trójstronnej: Mario Monti i Lucas Papademos. Czy to przypadek?

NIGEL FARAGE: Krąży masa różnych teorii spiskowych, dlaczego sprawy w Grecji i we Włoszech poszły tak, jak poszły. Nie możemu mieć co do tego pewności. Wiemy natomiast, że dwaj demokratycznie wybrani premierzy zostali usunięci przez łobuzów z Brukseli. Byli już nie do zaakceptowania. Oczywiście w przypadku Grecji, pan Papandreou odważył się przeklinać w miejscach publicznych. Tak, użył słowa na „r”, słowa referendum. Niedopuszczalne, musiał odejść. Pan Berlusconi z kolei przeholował. Sprawy w Grecji mogą wyglądać poważne, ale we Włoszech mamy pana Monti, byłego komisarza europejskiego, jednego z architektów katastrofy strefy euro, niewybranego, nawet nie członka parlamentu, w chwili gdy przeszedł ten pomysł. A na domiar złego dobrał sobie gabinet ludzi, z których żaden nie jest demokratycznie wybranym politykiem. Niezależnie od przyczyny tego wszystkiego, musimy stwierdzić, jeśli wierzymy w wolność i demokrację, że jest to potworne. Czy to wszystko przypadek? NIE, tu chodzi o kontrolę.

CLAUDIO MESSORA: Mimo porównywalnego stanu kryzysu  jak we Włoszech, Hiszpania przeprowadziła regularne wybory. Jakie są naprawdę różnice między tymi dwoma podejściami?

NIGEL FARAGE: Otóż oczywiście, w niedzielę Hiszpanie miali wybory. Było to bardzo ciekawe: byłem na żywo w brytyjskiej telewizji gdy przyszły wyniki, i w istocie powiedziałem: „Po co się fatygowali?” Bo po co mieć wybory, skoro ostatecznie ręce mają faktycznie związane. A widzieliśmy już dzisiaj w gazetach, że pierwszą rzeczą, którą zrobił pan Rajoy, to udał się do Angeli Merkel by otrzymać instrukcje. Oczywiście, jeśli za parę miesięcy nie będą z niego zadowoleni, to będzie zwolniony i zastąpiony kimś innym. Co naprawdę się dzieje, w rezultacie kryzysu strefy euro, to że demokracja jest celowo i świadomie niszczona przez osoby, którzy zrobią wszystko by podeprzeć ich nieudany
i bankrutujący euro-sen.

CLAUDIO MESSORA: Co sądzi pan o zadowoleniu części narodu włoskiego z wymiany rządu Berlusconiego na rząd technokratów? Istnieje powszechne poczucie rezygnacji wśród ludzi co do niezdolności wyłonienia dobrego przywództwa od dołu, przez co wielu woli rozwiązania narzucone z góry.

NIGEL FARAGE: Ok, jest teza, że Berlusconi nie był dobrym premierem. To może być prawdą lub nie. Ale istotą demokracji parlamentarnej jest to, że niezależnie od tego jak zły jest rząd, to wy, ludzie, macie możliwość w powszechnych wyborach go usunąć i zastąpić innym. Argument, że Berlusconi się nie nadawał, że rząd technokratycznych ekspertów będzie jakoby lepszy, jest moim zdaniem błędny z dwóch powodów. Po pierwsze, pan Monti jest przede wszystkim jednym z architektów tego krachu. A po drugie, w ten właśnie sposób zaczyna się dyktatura. Ogłasza się stan wyjątkowy, normalne zasady demokracji, normalne zasady prawne się zawiesza i ktoś przejmuje władzę – dla dobra kraju. Tak właśnie zaczyna się dyktatura! Nie jest to uzasadnione, moim zdaniem, w absolutnie żadnym wypadku.

CLAUDIO MESSORA: Jednym z zadań Mario Monti w Komisji Trójstronej, było z oddaniem realizować całkowitą unifikację Europy. Uważa pan, że jako premier rządu działa dziś w interesie narodu włoskiego, czy tych organizacji międzynarodowych, w których zajmował wysokie stanowiska kierownicze?

NIGEL FARAGE: Pewne jest, że pan Monti nie ma żadnego rodzaju mandatu publicznego. Pewne jest również, że chce dopilnować by Grecja, i oczywiście Włochy, pozostały w euro i pozostały częścią europejskiego projektu. Za nic nie mogę zrozumieć, dlaczego zwykli, przyzwoici Włosi gotowi są to znosić. To absolutna potworność, którą im narzucono. Widzieliśmy w Atenach ludzi wychodzących na ulice i wiecie co: gdybym był we Włoszech, byłbym skłonny zrobić dokładnie to samo.

CLAUDIO MESSORA: Co sądzi pan o ESM, nowym traktacie UE w trakcie zatwierdzania, który da 17 namiestnikom, w tym Mario Monti, władzę by zażądać dowolną kwotę od państw członkowskich i da im immunitet od jakiegokolwiek postępowania sądowego, poza objęciem klauzulą tajności i nienaruszalności wszystkich ich archiwów i dokumentów?

NIGEL FARAGE: Tak więc, odpowiedzią na kryzys euro jest oczywiście „więcej Europy”. To właśnie słyszymy ze strony panów Barroso i Van Rompuy. A teraz mamy ten nowy traktat ESM, Europejski Mechanizm Stabilizacji. Chodzi o to, że wkrótce nastąpi zmiana traktatu, może w ciągu 18 miesięcy lub 2 lat, który uczyni te bailouty państw strefy euro, które już mieliśmy, czymś w istocie legalnym, bo do tej pory takimi oczywiście nie były. Ten nowy traktat jest, jak sądzę, najgorszym nowym elementem, jak dotąd, w Unii Europejskiej: daje kompletną, arbitralną władzę nie pochodzącym z wyboru, zagranicznym biurokratom, do przejęcia kontroli nad gospodarkami całych krajów, i nawet jeśli zrobią z nich kompletny bajzel, traktat daje im całkowity immunitet od dochodzenia sądowego, dożywotnio. Ów traktat ESM zmienia coś, co powinno, a nawet należy poddać referendum w każdym państwie członkowskim, i Włosi nie powinni brać tego bez mydła. Z pewnością, w którymś momencie musicie sami zadecydować o własnej przyszłości. Nie możecie polegać [na tym], że pan Monti i pozostali zrobią to, co jest w waszym najlepszym interesie.

CLAUDIO MESSORA: Dlaczego oskarżył pan pana Van Rumpoy o brak demokratycznej legitymacji? Dlaczego uważa pan, że jest odpowiedzialny za to, co dzieje się z Włochami?

NIGEL FARAGE: A, mój stary znajomy Herman Van Rompuy! Otóż 18 miesięcy temu starliśmy się nieco w Parlamencie Europejskim: przedstawiłem alternatywną wersję Curriculum Vitae, co do jego przeszłości. Ale w czym małem rację, jestem przeświadczony, że miałem rację, to w stwierdzeniu, że nie ma on żadnej legitymacji demokratycznej. Spójrzcie: nikt na niego nie głosował, ani nie ma żadnego mechanizmu by zwykli wyborcy w którymkolwiek kraju europejskim mogli go usunąć. A najbardziej niezwykłą rzeczą w tym niedawnym włoskim desancie był widok tego niewybranego człowieka z Brukseli, jak przyjechawszy do Flerencji mówił Włochom, że to nie jest czas na wybory, ale czas na działanie. Kto, w imię Boga, dał mu prawo by powiedzieć to Włochom?

CLAUDIO MESSORA: Co sądzi pan o wypowiedzi Sarkozy’ego oraz Merkel, że ci, którzy spowodują upadek euro, będą odpowiedzialni za wzniecenie nowej epoki konfliktów zbrojnych między państwami europejskimi?

NIGEL FARAGE: Spotkałem Angelę Merkel miesiąc temu i zadałem jej pytanie. Zapytałem ją, dlaczego nie pozwola się Grecji by się uwolniła, odzyskała swoją walutę, zrobiła dewaluację i miałą prawdziwie demokratyczny rząd? Odpowiedź Merkel była jasna: jeśli Grecji pozwoli się odejść, inne kraje zrobią to również. Więc argumentacja jest taka, że projekt europejski musi być podtrzymany, za wszelką cenę, w sensie gospodarczym czy pod względem demokratycznym. To musi trzymać się razem. A gdy zaczynają popadać w desperację mówią, że jak euro padnie, to będzie wojna. Jaka wojna? Kto najedzie kogo? Czy zakładamy, że Niemcy ponownie się uzbroją i napadną Francję? Nie sądzę! Są to stare techniki zastraszania w użyciu, a powinniśmy pamiętać, że naprawdę wojny można wywołać przez sztuczne zmuszane ludzi do koegzystencji wbrew ich woli. Pamiętacie, stało się tak na Bałkanach, było to w minionym stuleciu, widzieliśmy w pełni tego konsekwencje, a zwało się to Jugosławią. Większe jest prawdopodobieństwo niepokojów społecznych, nieprzyjemności, a może nawet wojny domowej, jeśli nadal będziemy narzucać Europejczykom formę rządów, której nie wybrali i nie chcą.

CLAUDIO MESSORA: Jest pan przeciwko Unii Europejskiej. Czy uwaza pan, że pojedyncze państwa mogą przetrwać w erze globalnych rynków, pozostawione same sobie w konfrontacji z rosnącymi potęgami, bez silnej unii?

NIGEL FARAGE: Argument dotyczący globalizacji jest bardzo poważny. A jedną z analogii jest ta, że jesteśmy oto na środku Atlantyku, pośród wielkiego sztormu. Ogromne fale uderzają ze wszystkich stron i jest bardzo niebezpiecznie. Otóż argumentuje się, że jeśli będziemy wszyscy razem na jednym wielkim statku, to w jakiś sposób będziemy bezpieczniejsi i możemy stawić czoło tym gwałtownym burzom jakby z większą nadzieją i lepszą prognozą przetrwania. Twierdzę, że naprawdę rzeczą najważniejszą, jeśli chcemy przetrwać burzę na Atlantyku, nie jest bycie na wielkim statku, który możnaby chyba nazwać Titanic, jak sądzę, ale najważniejszą rzeczą, podczas przejścia przez wzburzone wody, jest trzymać rękę na sterze i być w stanie trzymać własciwy kurs, i sterować we właściwym kierunku. W zakresie  handlu, w zakresie stosunków międzynarodowych, w kwestii polityki zagranicznej, mój kraj, Wielka Brytania i Włochy mają zupełnie różne podejścia. To nie znaczy, że jestem lepszy od was, ani że jestem gorszy, ale oznacza to, że mój kraj jest zupełnie inny od waszego. Twierdzę, że mamy lepsze, większe szanse przetrwać te ogrmne burze na oceanach świata, jeśli rzeczywiście jesteśmy w stanie wytyczać przez nie swój własny kurs, niż kiedy decyzję tą podejmuje się w imieniu 27 różnych osób o sprzecznych pomysłach, a wszystko sprowadza się do fuszerki i kompromisu, który nie pasuje nikomu, i kierowane jest przez niewybranych biurokratów w Komisji Europejskiej, których widzieliśmy we wszystkich pozostałych obszarach polityki, jak zawodzą nas w ciągu ostatnich dwudziestu lat.

CLAUDIO MESSORA: Nie uważa pan, że jest nadmierna dominacja rynków, zamiast dążenia do modelu społeczeństwa skupiającego się się na pomyślności obywateli? Czy sądzi pan, że prawa rynku i spekulacja mogą dominować do punktu pogrążenia całej populacji w kryzysie, mimo że posiada ona naprawdę wszystkie zasoby fizyczne potrzebne, by dobrze żyć?

NIGEL FARAGE: Więc jedynym argumentem jest to, że państwo potrafi najlepiej urządzić życie ludzi, państwo może zapewnić, że od kołyski do grobu jesteście pod opieką, dobrze się wam powodzi i macie pracę. No cóż, bilans tego nie jest w istocie zbyt pozytywny. Spójrzcie na Związek Radziecki. Oni tak myśleli, w początkowym okresie, a zobaczcie jaką kompletną katastrofę stworzyli. Ja wiem, że w społeczeństwie wolnorynkowym są nadużycia. Są w nim ludzie gotowi łamać prawo, łamać zasady, że motyw zysku może stać sie motywem chciwości. Ale powiem wam co następuje. Moje pojęcie na temat tego, jak rozwijało się społeczeństwo ludzkie jest takie, że jeśli chcesz szkół, szpitali i społecznej służby zdrowia, i wszystkich tych rzeczy, to musisz wytworzyć dochód! Ponieważ to od dochodu ludzie płacą podatki. A co teraz mamy w Unii Europejskiej to coś, co objawia się jako wolny rynek, ale w rzeczywistości jest całkowicie pod kontrolą państwa, kompletnie w rękach wielkich banków i koncernów międzynarodowych, które blokują prawdziwą wolną przedsiębiorczość oraz małe i średnie firmy od wzrostu i wybicia się. Co więc widzimy to niski wzrost, widzimy katastrofalne zadłużenie, widzimy naprawdę kiepski układ dla tych, dla których, jak sądzę, to pytanie było przeznaczone: najsłabszych w społeczeństwie. Musimy zarabiać pieniądze, musimy wytwarzać zysk! Konkurujemy teraz z Brazylią, Indiami, Chinami i całym światem rozwijającym się. Co natomiast robimy, to otaczamy się płaszczem, który mówi: „Och, możemy pracować krócej, musimy zarabiać więcej za każdą godzinę pracy, możemy wcześniej przejść na emeryturę.” To nie działa. To się nie opłaca. Uwzględniając wszystkie wady jakie posiada, a które przyznaję, to właśnie rynek jest tym, co wytwarza zysk. Zysk oznacza podatki, podatki oznaczają dobry system opieki społecznej w każdym wolnym kraju.

CLAUDIO MESSORA: Co pańskim zdaniem powinny zrobić Włochy, aby przezwyciężyć kryzys?

NIGEL FARAGE: A co z Włochami? Otóż od początku miałem pewność, że Grecja i Portugalia nigdy nie były dostosowane do Euro, nie powinny były nigdy przystąpić do euro i powinno dać się im uwolnić – wyzwolić je, najszybciej jak to tylko możliwe. Co do Włoch pytanie jest poważniejsze i bardziej skomplikowane. Jesteście wielką gospodarką, ale myślę, że ostatecznie prawda jest taka, że nigdy nie da się wziąć włoską gospodarkę, i włoską kulturę, i włoską politykę i system niemiecki, połączyć je obie w jedno i spodziewać się szczęśliwego rozwiązania. Może to nie być teraz, może będzie to za jakiś czas, ale naprawdę myślę, że Włochy muszą opuścic euro, muszą powrócić do lira i pozbyć się pana Monti i jego kumpli. Nikt nigdy na nich nie głosował, nie mają żadnej legitymizacji, i im szybciej się ich wykopie, tym lepiej.

CLAUDIO MESSORA: Proszę nam powiedzieć coś o swoich planach dotyczących pańskiej partii, UKIP, i Wielkiej Brytanii.

NIGEL FARAGE: Mamy niezwykłe szczęście, w Zjednoczonym Królestwie, stoczyliśmy wielką batalię na tyłach przeciwko przystąpieniu do Euro. I dzięki Bogu nie przystąpiliśmy, dzięki Bogu jesteśmy wolni. Och, ale mamy swoje problemy. Mamy ogromne zadłużenie, ale mamy funta, który obecnie spada na rynkach światowych, co w istocie bardzo pomaga, zważywszy na sytuację, w jakiej się znajdujemy. Moja partia nie jest anty-europejska pod żadnym wzgledem. Chcemy Europy, w której razem handlujemy, kooperujemy razem, a nawet próbujemy razem być dobrymi sąsiadami zza miedzy. Osobiście mam wielki sentyment do Włoch i Włochów, a przez 7 lat, kiedy miałem prawdziwą pracę, gdy byłem w biznesie, miałem agencję w Mediolanie i spędziłem wiele czasu podróżując po Włoszech, handlując z włoskimi firmami. I, jak powiedziałem wcześniej w tym wywiadzie, nie jesteśmy lepsi od was, nie jesteśmy od was gorsi, jesteśmy jednak z pewnością inni niż wy. Miejmy własne formy rządów, miejmy własne waluty, własne języki i kultury. Będziemy się spotykać i handlować ze sobą, będziemy przyjaciółmi i dobrymi sąsiadami i siądziemy przy dobrym talerzu spaghetti z waszym wyśmienitym winiem i będziemy przyjaciółmi. Ale nie powinniśmy być wepchnięci razem do tej samej unii politycznej. I moja partia będzie kontynuować kampanię, by Wielka Brytania była wolnym, niepodległym i demokratycznym państwem, a nie rządzonym przez Hermana Van Rompuy, pana Barroso, ani żadnych innych okropnych, nieokreślonych biurokratów, którzy teraz kierują życiem 500 milionów ludzi w europejskiej strefie czasowej.

Nie jestem szczególnie dobry w obcej wymowie, ale chcę powiedzieć wam wszystkim na BYOBLU – myślę, że tak się wymawia tę stronę: Halo, było mi bardzo przyjemnie, może zobaczymy się znów!

Oryginalny wywiad pojawił się 2011-11-26 na włoskim wideoblogu byoblu.com.